‘Ik wil mijn eigen genen herkennen’

'Ik wil mijn eigen genen herkennen'

Zaterdag 25 mei in ‘De Verdieping’ (Trouw) een artikel over heteroseksuele wenspapa’s, die hun heil buiten de deur zoeken, online. Voor hun diepste wens: een nakomeling. Parttime ouderschap, dat ook!
Twee vragen komen bij mij op. Hoe maakbaar is de wereld? Haben oder Sein? De natuur van de dieren laat op een enkele uitzondering na, de opvoeding door beide ‘ouders’ verzorgen. Zou dat toeval zijn? Of is er al eerder door een sterke macht gemanipuleerd in het genen-gestel? Ik weet het niet en de wetenschap gaat mij hier ook niet helpen. Hoe dan ook, het zit al geruime tijd in de genen van het dierenrijk dat we die duale opvoeding zijn gaan herkennen. Wat wil ik eigenlijk nog meer dan deze herkenning van mijn genen? Vermits de mensheid hier een gelijkenis met het dierenrijk vertoont natuurlijk.
Een kind op bestelling, een niet biologisch kind opvoeden (afschuwelijke uitspraak trouwens!) en parttime ouderschap. Ik kan er over meepraten, want samen met mijn vrouw ‘zijn wij’ de verzorgers van een kind uit haar eerste huwelijk en van een tweeling die wij via IVF hadden ‘besteld en gekregen’ en ik was vanwege mijn werk niet altijd beschikbaar voor mijn ouderrol.
De natuur een handje helpen vind ik oké. Manipuleren gaat voor mij te ver. Dit ter informatie om de positie weer te geven van waaruit ik reflecteer.
‘Mijn’ genen (of zijn ze van mijn ouders?) herken ik in de relaties met andere mensen. In het contact met de sociale omgeving word ik ‘Ich’ gewaar (Buber). Mijn eigenheid, mijn anders zijn, mijn unieke kwaliteiten, mijn gelijkenissen; alles wat ‘ik ben’ wordt mij in het contact met de mensen om mij heen als een spiegel aangeboden. Als ik de genen geteld zou hebben, die ik al heb herkend, dan zou ik constateren dat ik multimiljardair ‘ben’!
Wat brengen de kinderen ons, die ik samen met Ellen, de unieke vrouw waarmee ik samen optrek, aan herkenbaarheid? Wij worden elke dag opnieuw gewaar dat elk mens een eigenheid is, die kan zijn en nog meer kan worden in de ontelbare sociale contacten, tot wie hij/zij in essentie is (Maslow). Gelukkig herkennen wij daarin dat ‘Sein’ ons meer zal brengen dan ‘Haben’.
Een kind laten maken voor herkenning? Wellicht ben je dan (nog) niet geworden, die je zo graag had willen zijn?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s