after party

Dance parade

dancing
hot salsa

showing
my extreme

living
rotterdam unlimited

Advertisements

unlimited

Sambal bij

let’s go
find the
after party

one more
hot salsa

rotterdam unlimited

life work

Delftse Poort 1

place to be
meet, create, eat
talk, alive, walk

inspiring
relieving

be the place
of your
life work

Rotterdam, Delftse Poort

Prix de Rome 2014

Prix de Rome

Prestigieuze prijs voor architecten onder de 40. Dit keer met een bijzondere opdracht, de ontmoeting van Hoogstraat met Binnenrotte in hartje Rotterdam. Ja, dan heb je mijn interesse. Hoger dan Rotterdam kan je tenslotte niet gaan, nietwaar!
In Het Nieuwe Instituut (Museumpark Rotterdam; een unicum onder de steden. Jawel Amsterdammers, Groningers en wat nog meer!) is een overzicht te zien van de acht genomineerden. Tussen hard core underlayment (inspirerend hout; ben er door begeistert) staan de inzendingen paarsgewijs uitgestald. De wanden behangen met de inspiratie van de getalenteerde en dominant daartussen een groteske maquette van hun verbeelding. Had ik mazzel dat ik niet alleen was; kon ik tof sparren over wat ik zag.
Een persoonlijk resumé. In willekeurige volgorde.
Florian Idenburg. Ik kreeg een gevoel van ‘meer tegen dan voor’, vanuit negativisme over heden naar z’n eigen idee. Welk idee?
Jasper Nijveldt. Een schreeuw om een sociaal hart te worden. Daar is het bij gebleven.
Marieke Kums. Woonstengels die de sociale verbinding moeten faciliteren. Ik zie het even niet!
Max Cohen de Lara & David Mulder. Meer dan een, dus voor mij sowieso exit. Het moet anders, van hoog naar laag, reconfiguring…voor mij nog steeds confusing.
Tim Prins. Marx op bezoek in Rotterdam, ja dan wordt het leeg…
Steven Delva. Combineert water en land, dreiging en vertier. Formidabel. Dat is Rotterdam in optima forma.
Kees Lokman. Waterspiegel!! Een sublieme afwisseling van momenten, dan weer spiegelend water, dan weer ontmoetend droog. Voor mij de absolute winnaar.
Donna van Millegen-Bielke. De winnares. Individualiseren van de ‘monumenten’. Voor mij een ode aan de Romeinse triomf, een grotesk saluut van bogen, een theatraal aanzien, het omhulsel is grootser dan het monument.

Rotterdam is werken. Grond verzetten en water weren.

HafenCity

HafenCity Hamburg

Although this grand and challenging project is still under construction for the next years, the character of HafenCity is clearly discerning. A unique combination of recent building history and nowadays architecture. Completely renovated Speicherstadt, adapted to the present requirements for work environments. A hotbed of diverse business. Adjacent to ultramodern structures of residential blocks in a wide diversity of architectural styles with an ‘overhanging’ similarity. The interwoven new office buildings reflects old school dullness, that’s too bad for this ‘new life environment’. The Elbe Philharmonic Hall will become the focal point. Depending on your position, it shows a different look. From overwhelming huge to ‘it fits in her surroundings’. A brilliant piece of design. For sure, I’am going to follow the developments in HafenCity. As I do with ‘Kop van Zuid’.

I love Rotterdam. I love Hamburg.

Rotterdamse zielen

Oud en nieuw

In NRC Weekend van 9/10 augustus 2014 stelt Paulien Caspers dat het centrum van Rotterdam ‘hart en ziel’ ontbeert (Veel gebouwen, weinig visie, O&D4). Het wederopbouwplan ‘Van Traa’ (1946!, mind you) is mislukt; het is enkel gebruikt ‘als abstract raster en zet het vol met gebouwen’. Een foto met een aantal recente gebouwen op de Kop van Zuid illustreert het artikel. In hoeverre een plan uit 1946 in de huidige stedenbouwkundige opvattingen nog actualiteitswaarde heeft en of Kop van Zuid deel uitmaakt van het centrum, laat ik onbesproken. De kern van de boodschap van Paulien, aandacht voor het verleden en uitnodigende openbare ruimtes waar de mens kan leven en vertoeven, deel ik.

Rotterdam herbergt verschillende verrassende panorama’s waar ‘hart en ziel’ prominent worden geïllustreerd. Het is vanuit welk perspectief je kijkt en met welke emotie je de beelden ervaart. Voor mij pareltjes waar nieuw Rotterdam het oude in zich sluit. Een paar van die zielen in het hart van Rotterdam wil ik tonen. De historische Veerhaven gezien vanuit Katendrecht met op de achtergrond de nieuwbouw in het centrum. De veerboten hebben plaats gemaakt voor razende watertaxi’s, terwijl in de haven, omzoomd met karakteristieke monumentale gebouwen, oude en nieuwe zeilvaart elkaar bestuiven. De Koningshaven gezien vanaf de Maasboulevard, met op de voorgrond Hef en Koninginnebrug en op de achtergrond Kop van Zuid. Het oude vertegenwoordigt de commerciële verbindingen uit haar tijd, terwijl de drie logo’s op de nieuwe hoogbouw representanten zijn van het nieuwe commerciële, resp. kapitaal, mondialisering en internet/social media. Tot slot het voormalig hoofdkantoor van de Holland Amerika Lijn ingekapseld door het nieuwe bouwen in Rotterdam. Waar vandaan eens duizenden mensen op weg gingen naar een nieuw bestaan, ontstaat nu op deze plek nieuw bestaan.

Ik nodig Paulien uit om vanuit haar professie nog veel meer van dergelijke bezielde panorama’s in het nieuwe hart van Rotterdam te creëren.

Zie ook cpluzzc/Tumblr en cpluzc/wordpress

Ver’reikende vriendschap

Ver'reikende vriendschap

Rotterdam, 3e Katendrechtse Hoofd, op de parkeerplaats van de ss Rotterdam: de warme omhelzing, vrijwel klokslag 11.00uur, de afgesproken tijd. Beide rijden we in de laatste 500m een extra draai ‘om de boot’maat niet te missen’. Als vanzelf synchroniseren we onze beider aankomsten middels de energie die ons bindt. Een Vlaming en een Brabander, deux vagabonds.
We droppen onze bagage bij de receptie op het main deck. Alsof de tijd dringt, spoeden we naar de watertaxi, die ons in ijltempo een halve mijl over de Nieuwe Maas naar de aanlegsteiger bij Hotel New York vaart. Voet aan wal op de Kop van Zuid. Bij het aanschouwen van het contrast tussen de voormalige HAL hoofdzetel en de moderne, imposante architectuur, die de zetel nu koestert, is de vaart eruit; 100 jaar bouwen, we hebben opeens tijd zat. Wij zetelen ons op het terras Maaskant en proeven de historie van deze bijzondere plek. Decennia lang hebben duizenden mensen vanaf hier ‘nieuw leven’ gevonden. De energie is voelbaar en neemt ons in bezit. Wij stappen in hun sporen in de passage van de vertrekhal. Al het nieuwe om ons heen is de illustratie van onze krachtige drang om te scheppen, wanneer we eenmaal begeistert zijn. De verwoesting van weleer heeft beide historische gebouwen als enige gespaard. Twee bronnen van energie. De toekomst was in het nu van toen al aanwezig, getuige de architectonische ‘verbeeldingen’ van de Nieuwe Wereld die juist op deze plek zijn verrezen. Twee g’reizende kruinen hebben even weinig woorden in hun loop, want hun monden lurken aan de energie. Onder het grijs jongt leven.
We slenteren over De Zwaan, vernoemd naar de humanist Erasmus, die in zijn Lof der Zotheid de spot drijft met het eigenbelang van de mens. Een jammerlijk bijproduct van de Nieuwe Angelsaksische Wereld. Dat juist Erasmus het nieuwe met het oude verbindt, is een zotte lofzang. We kijken om, nemen de beelden van ‘Nieuw Rotterdam’ in ons op en kuieren over de Schiedamsedijk naar Leuvehaven, grenzend aan Wijnhaven en Bierhaven. Daar landen we in de rijke Hollandse scheepvaarthistorie. Hoewel, de vloot laat ons ervaren hoe hard het bestaan was voor de arbeidende mens. De Vlaming verhaalt hier over zijn bekenden, die leefden aan boord van een klein vrachtschip. Was de wind niet bevallig, dan restte de bevallige vrouw niets anders dan een koers over het jaagpad. Het bier was toen node om het leven te laven. Arbeid en vertier liggen hier naast elkaar te gloren en symboliseren het evenwicht.
Het loopwerk tot zo’ver maakt ons dorstig ten teken dat de arbeid wil staken. Via de Beurstraverse, in de volksmond tot Koopgoot geroemd, en de naar vernieuwing snakkende Lijnbaan, zetten wij onze derrières in twee zetels op het terras van café Plein aan het Stadhuisplein. Met goed zicht op het rijkelijk schoon. We babbelen in zaligheid. We verdiepen, filosoferen, memoreren, zwijmelen, overmannen bij een glimp van wulps, brallen, en …stillen. Ten leste knorren we. Tijd voor de dis.
Via de Korte Lijnbaan op pad naar het Schouwburgplein. We staan stil bij de Social Sofa’s, symbool van eigentijds verlangen naar eenvoudig contact. Een kleur aan mensen cultiveert en verbroedert deze ontmoetingsplaats, de Nieuwe Wereld 2.0 in hedendaags jargon. Vervolgens doorkruisen we de Karel Doormanstraat, op zoek naar een multiculti eettent in de Witte de Withstraat. De twee zeehelden, die cultureel Oost en West hebben bevaren, hadden blijkbaar beters met ons voor en werken ons over de Eendrachtsweg naar de Scheepstimmermanslaan. Daar ploffen we neer op het terras van restaurant Huson in de beschutting van majestueuze plantenbakken. Twee maatjes met elk twee maatjes voor ons. Ziltig zoet of zoetig zilt. We zijn beide content, met onszelf en met onze maatjes. Coulance in optima forma. De dis verdwijnt tussen onze woorden als parels over onze tongen. Kijk ze rijzen, die twee verheerlijkte grijzen. Ze ervaren rijk.
Op naar de Veerhaven voor de oversteek naar een slaapmuts. Via New York voor aanvullend elan, nemen we weer tempo met de watertaxi naar de ss Rotterdam. Beide in een frisse dress, zetelen we ons voor een patrijspoort in de Ocean Bar. De rokerige single malt brengt ons op verhaal. We stoefen over onze lustige prestaties. Wij wanen ons in de bronstijd. De bel luidt. Tijd voor de Captains Lounge. Een Belg en een Ollander, beide bescheiden, naast twee orerende Duitsers. Hoe toevallig kan het verschil tussen ‘nieuw en oud’ beter worden geïllustreerd!
Dank je Guido. Ik voel me nieuw. Wij zijn nieuw.